Wasil Bykau jest najwybitniejszym współczesnym pisarzem białoruskim. Urodził się w 1924 roku na Witebszczyźnie. Podczas II wojny światowej walczył jako młodszy oficer liniowy Armii Czerwonej na Ukrainie, w Rumunii, na Węgrzech i w Austrii, był dwukrotnie ranny. Doświadczenia frontowe posłużyły mu jako kanwa wielu jego książek, które zaczęły pojawiać się z początkiem lat 60. do najznakomitszych należą: Trzecia rakieta (1962), Martwi nie czują bólu (1965), Doczekać do świtu (1973), Jego batalion (1975). W. Bykau stał się czołowym przedstawicielem realistycznej prozy wojennej w Związku Radzieckim, mistrzem tzw. Krótkiej powieści (biał.: apovieść), charakteryzującej się niezwykle zagęszczonym dramatyzmem w warstwie fabularnej i psychologicznej.

Swój niepowtarzalny styl, łączący drobiazgowy realizm z uniwersalnym symbolizmem, Bykau rozwijał w tzw. cyklu partyzanckim poświęconym wydarzeniom na okupowanej Białorusi. Do wybitnych powieści tego cyklu należą: Kruhlański most (1969), Sotnikau (1970), Pójść i nie wrócić (1979), Znak nieszczęścia (1982), We mgle (1987).

Trzeci nurt twórczości pisarza stanowią utwory dotyczące tragicznego okresu kolektywizacji i stalinizmu na Białorusi: Obława (1989), Słota (1993).

W roku 1997 ukazał się zbiór nowel i opowiadań - Ściana, ukazujących niezwykle przejmujące obrazy zarówno ostatniej wojny jaki historii Białorusi XX w., wydany przez niezależne wydawnictwo Naša Niva.